Jeff Buckley’s Grace - Goddelijke genade

Dit artikel komt uit het mei nummer van Gitarist (no. 194) en is geschreven door Henry Yates. Voor de leesbaarheid is het artikel in meerdere stukken opgedeeld.

Drie jaar voor hij de Mississippi rivier inliep en nooit meer terugkwam, had Jeff Buckley het mooiste en meest doorleefde album opgenomen in de geschiedenis van de rock ‘n roll. Gitarist kijkt terug op Grace.

Jeff Buckley legt ongeloofelijk veel emoties in zijn werk. Of hij nu zijn eigen songs speelt of die van Leonard Cohen en Benjamin Britten, zijn techniek en beheersing zijn fenomenaal. Jimmy Page

In de middag van 4 juni 1997 zien de passagiers van een rivierboot uit Memphis iets donkers drijven op het klotsende water van de Mississippi. Als de bemanning een roeiboot op onderzoek uitstuurt, worden hun ergste vermoedens snel bevestigd. De donkere gedaante is het lichaam van een dertig-jarige man, die later op de wal wordt geïdentificeerd als singer-songwriter Jeff Buckley (die een week eerder was verdwenen tijdens een nachtelijke zwempartij).

Tijdens zijn korte verblijf op aarde heeft Jeff Buckley slechts één compleet studioalbum afgeleverd. ‘Grace’ is Jeff Buckley’s nalatenschap en vaarwel.

Muziek als vader

Muziek en dood zijn geen onbekenden voor de familie Buckley. Jeff groeide als enig kind op in Zuid-Californië en hoorde op 9-jarige leeftijd van zijn moeder dat zijn van hem vervreemde vader Tim Buckley, folklegende uit de jaren zestig, was overleden aan een overdosis heroïne.

Misschien was het toeval, of anders het lot, maar Jeff Buckley’s moeder Mary Guilbert herinnert zich dat de kleine Jeff rond die tijd poëzie begon te schrijven en haar begon te begeleiden op piano. “Ik denk dat hij toen al artiest wilde worden”, zei ze in een interiew uit 2002. Dat komt overeen met Jeff Buckley’s eigen herinneringen. “Vanaf mijn geboorte was ik alleen maar bezig met muziek. Muziek werd mijn vader, mijn moeder en mijn speelkameraadje toen ik klein was en niets had.

Tegen de tijd dat Jeff Buckley een tiener was, had hij om een Les Paul gevraagd en oefende hij als een bezetene de songs van Led Zeppelin en de muziek van (fusionvirtuoos) Al Di Meola. Bob Dylan was een invloed, net als de Pakistaanse sufi-muzikant Nusrat Fateh Ali Khan en The Smiths. Later zou hij live I Know It’s Over van laatstgenoemden coveren. In tegenstelling tot andere kinderen van artiesten had Jeff Buckley maar weinig belangstelling voor de muziek die ervoor had gezorgd dat hij een beroemde achternaam had. Hij zei ooit: “Jimmy Page en Robert Plant hebben me veel meer beïnvloed dan mijn vader”.

De diploma-uitreiking van de middelbare school en zijn toelating tot het Musician’s Institute in Los Angeles werden gevolgd door de ontdekking dat Jeff Buckley en gestructureerd onderwijs niet samengingen. Rond 1990 was Jeff Buckley in New York verzeild geraakt en het was daar dat de eerste zaadjes voor ‘Grace’ werden geplant. Jeff Buckley begon songs te schrijven met ex-Captain Beefhart gitarist Gary Lucas en de eerste resultaten daarvan waren And You Will (later omgedoopt tot Mojo Pin) en een vroege versie van de titeltrack onder de naam Rise Up To Be.

“Mijn mond viel open van verbazing toen ik hem voor het eerste hoorde zingen”, herinnerde Gary Lucas zich. Schijnbaar hield Jeff Buckley er niet van om zich te beperken tot één project. Tegelijkertijd was hij naam aan het maken in het New Yorkse circuit van koffiehuizen. Het was zelfs door het optreden in het café Sin-é in East Village dat Jeff Buckley de aandacht trok van een aantal topmensen van Colombia, met een live opgenomen EP met vier tracks als resultaat (’Live At Sin-é’ uit 1993).

Jeff Buckley ondersteunde de release met een tournee door de VS en Europa, maar de doorbraak bij het grote publiek bleef uit, ondanks zijn status in kleine kring.

Ik liep met tranen in mijn ogen rond, zo dankbaar was ik dat ik dat album (Grace) had ontdekt. Steve Vai